ده فرمان از عصر فتحعلی شاه - سند شماره 2

سوسن اصیلی

عرضه داشت کمترین بندگان پیشگاه صادق بیک قاجار قزوینی . نواب آشیان معدلت بنیان را کحل الجواهر دیده امیدواری خود ساخته به ذروه عرض وافقان حضور بندگان اعلیحضرت قدر قدرت کیوان رفعت دارا درایت اقدس ارفع اعلی روحنا فداه می رساند که قربان خاک پای مبارک شوم که این کمترین بندگان از جمله مردم نواب نایب السلطنه در صفحات آذربایجان به جانفشانی و خدمتگذاری اشتغال داشته و می دارد و یک قریه ده موسوم به دیزج زهرا من محال قزوین از موروثی کمترین بندگان باقی مانده التماس از مرهمت بنیان ارفع اقدس اعلی چنان است که فرمان قضا نشان از مصدر عزو اعلی به افتخار حاکم دار السلطنه فزوین عزو اصرار پذیرد که از قرار ضابطه حساب نقد و جنس قریه معروضه را از کمترین بندگان گرفته و زیاده بر آن را از کمترین غلام مطالبه ننماید که کمال خاطر جمعی و اطمینان قلب به خدمت گذاری و جانفشانی بندگان ارفع اقدس اعلی و نواب نایب السلطنة العلیه العالیه روحنا فداه معمول بوده که هر آینه حصول این مطلب باعث امیدواری کمترین غلام جان نثار خواهد بود.

 الباقی الامرکم الأرفع الاشرف الأمجد الأعلى مطاع مطاع مطاع

الغرة الله

گرفت خاتم شاهی ز قدرت ازلی

قرار در کف شاه زمانه فتحعلى

الملک الله تعالى حکم همایون شد، آنکه چون عارض به شرح متن، عرض و استدعا نموده، لهذا حکم و مقرر می شود که عالیجاه رفیع جایگاه عزت و محمدت پناه، فخامت و نبالت پناه،

 اخلاص و عقیدت آگاه، محراب خان حاکم و عالیشأنان معلى مکانان عمال دار السلطنه قزوین تخفیف مراتب معروضه رسیده، سوای عوارضات حسابی دیناری از دهات ملکی عالیشأن عزت نشان صداقت بنیان محمد صادق مطالبه ننموده، بدون حساب متعرض احوال عالیشأن مشارالیه نشوند و دیناری وجه غیر از وجوه دیوانی از اخوان و منسوبان او مطالبه نکنند و تخلف و تجاوز را موجب مؤاخذه دانند در عهده شناسند. تحریراً فی شهر صفر المظفر سنه 1222.

در ظهر سند 4 مهر وجود دارد. اما به دلیل مرمت سنتی و چسب های به کار رفته فقط یک مهر خوانا است

-       لا اله الا الله الملک الحق المبین عبده محمد یوسف.